ประสบการณ์สนุกปนทุกข์ วันที่ 2 ของการพายเรือเช้าจรดเย็น หนทางยังอีกยาวไกลและลำบาก

“ขวัญ อีกห้านาทีเรือออก” เสียงพี่ท็อปหนึ่งในเจ้าหน้าที่รณรงค์ตะโกนมาแต่ไกล

“ตายแน่...” ขณะที่มือหนึ่งถือจานข้าวมือ อีกข้างกำลังใส่ชูชีพ ปากเคี้ยวไส้กรอก ขาหน้ากำลังก้าวลงเรือยาง

ระหว่างรอกัปตันปล่อยตัว ลุงคนหนึ่งเดินมาที่เรือ

“อ้าวพวกหนูมาจากไหนกัน” ลุงทักมาแต่ไกล หันหน้าไปกำลังจะตอบก็เห็นเป็นกัปตันซะงั้น

นอกจากเจอมุขเรือไม่จอด (ไม่เข้าท่า) ของกัปตันแต่เช้าแล้ว ยังโดนหยอดมุขเข้าอีก

“ทีมคายักอย่าเพิ่งออกเรือ...พี่อยากได้รูปพวกเรากับกระชังตรงนี้ แต่รอให้แดดออกก่อน” พี่วินัยช่างภาพ (Paparazzi) ประจำกรีนพีซ ตะโกนมากำกับจากเรือยาง

กว่าแดดจะออกก็ซัดไปชาติเศษ น้องแก้วที่ลงเรือรคายักกับผม หันมาบอกด้วยแววตาอันมุ่งมั่นว่า “ปล่อยๆ ฉันไปสักที อยากพายใจจะขาดแล้ว” ก่อนพวกเราจะแทบขาดใจด้วยกลิ่นหมาเน่าที่ลอยมา แน่นอนช่างภาพของเราย่อมไม่ปล่อยโอกาสทองให้หลุดลอยไป “ขวัญๆ พายมาใกล้ๆ หน่อย พี่อยากได้ภาพพวกเราตอนกำลังพายเรือผ่านหมาเน่า”........

วันนี้แดดเบากว่าเมื่อวานเล็กน้อย แต่กระแสน้ำไม่ได้ช่วยพวกเราเลย ทีมเรือคู่ผสมของเรา ซึ่งประกอบด้วยทีมเด็กสุราษฎร์ (เดียวกับผึ้ง) และทีมเด็กมหิดล (แก้วกับผม) จึงต้องทำงานหนักมากขึ้น ช่วงแรกเรือผมพายตะกุกตะกักเล็กน้อยเพราะพวกเราไม่เคยพายคู่กันมาก่อน แต่เราทั้งคู่ก็พายไปด้วยกันได้อย่างดี

ช่วงสายเรืออีกลำเปลี่ยนฝีพายโดยพี่น้ำ ผู้จัดการรณรงค์กรีนพีซ ที่เรียกเสียงเกรียวกราวจากอาสาสมัครและพนักงานกรีนพีซ เพราะพี่น้ำเป็นหัวหน้าของชาวกรีนพีซหลายคน ที่ได้ซุ่มซ้อมจนไม่มีใครเคยเห็น กับน้องฟานลงมาเปลี่ยนกับทีมสุราษฎร์ แม้จะเป็นฝีพายใหม่ในเรือลำเดิมแต่ลีลาการพายเป็นเลข 8 และการพายชนตลิ่งนั้นก็ยากยิ่งที่จะเลียนแบบ ข้างทางที่นี่มีวัดมากกว่าเมื่อวาน เรือข้ามฟากมีให้เห็นประปราย ชาวบ้านตกปลาพอมีเห็นบ้าง

ความหิวโหยทำให้พวกเราหยุดพักกลางวันก่อนแวะกราบรูปหล่อหลวงปู่ศุขที่วัดปากคลองมะขามเฒ่า จากนั้นจึงเดินสายพูดคุยและแจกจ่ายเอกสารประชาสัมพันธ์ให้กับชุมชนในตลาดบริเวณวัด นักข่าวจากไทยพีบีเอสมาทำข่าวกิจกรรมของพวกเราด้วย ซึ่งผมได้รับเชิญให้มาเดินคู่กับพลาย (เจ้าหน้าที่รณรงค์ด้านสารพิษและโครงการนี้นั่นเอง) ในการทำภารกิจอันยิ่งใหญ่นี้

เรือยางกลับมาโลดแล่นอีกครั้ง แต่คราวนี้เราจัดกระบวนทัพใหม่ น้องแก้วพายคู่กับเดียว ส่วนผมพายคู่กับฟานที่เมา (เรือ) เป็นนิจ...แล้วฉันจะรอดไหม? พายอยู่ครู่ใหญ่ก็ปวดหนัก ผมอยากจะกระโดดลงช่วยตัวเองในน้ำ แต่เห็นกล้องพี่วินัยตามมาติดๆ เลยต้องอดทนนั่งขนลุกต่อไป น้องแก้วพายเรือเข้ามาช่วยขอชาวบ้านเข้าห้องน้ำ ปัญหาจึงคลี่คลายไปในที่สุด



แสงแดดลอดเมฆในยามเย็น สวยงามจนช่างภาพเข้ามาถ่ายรูปพวกเราท่ามกลางบรรยากาศนี้ ด้วยความที่กลัวจะไม่แนว พี่วินัยกระโดดขึ้นมานั่งบนหัวเรือคายักเพื่อถ่ายรูปพวกเราขณะกำลังพายเรือ “ไม่เป็นไรกล้องพี่มีประกัน” แต่ไม่ทันจะได้ถ่ายพี่วินัยก็ร่วง โชคดีของบริษัทประกันที่ตอนนั้นยังไม่มีกล้องในมือของแก

เรือยางเข้ามารับพวกเราก่อนกลับขึ้นเรือใหญ่ ผมขึ้นมานั่งบนเรือยาง ส่วนฟานยังคงนั่งอยู่บนเรือคายัก ไม่รู้ว่าแดดร้อนหรืออย่างไร อยู่ดีๆ ฟานก็เอาเรือมาครอบหัวให้เรือยางลากไปซะงั้น โชคดีที่ทีมพายทุกคนสวมหมวกกันกระแทกจึงไม่มีรอยขีดข่วนใดๆ บนหน้าของฟาน

ทว่า “ผมจะตายเพราะหมวกนี่แหละพี่ ลากน้ำสุดๆ” ฟานพึมพำก่อนขึ้นเรือยาง

เย็นนี้เรือเทียบท่าที่ชัยนาท พวกเราบางส่วนอาบน้ำในแม่น้ำ บางส่วนขึ้นไปอาบในโรงแรมที่ทีมงานบางส่วนพักอยู่

เราจบวันด้วยอาหารเย็นและการสรุปกิจกรรมเช่นเมื่อวานก่อนแยกย้ายกันไปนอน

- ขวัญ

วันแรกของการเดินทาง

ตื่นมาแบบตาขวางๆ ด้วยแรงสั่นสะเทือนจากการสวนสนามของเหล่าทีมงานและอาสาสมัคร กำลังจะหันไปต่อว่า แต่พอเหลียวไปเห็นปาท่องโก๋ที่ผู้เสียสละของพวกเราออกไปซื้อก่อนไก่จะตื่นแล้ว ความขุ่นเคืองกลายเป็นความหิวทันที อิ่มการสบายท้องเสร็จ ฝีพายเรือยางของเราก็พายเรือข้ามแม่น้ำไปที่เต็นท์พิธี





ขาไม่ทันจะก้าวพ้นน้ำดี นักข่าวก็กรูมาสัมภาษณ์พวกเราอย่างกับดารา นอกจากสื่อมวลชนและเจ้าหน้าที่ของรัฐที่มาร่วมงานแล้ว ยังมีน้องๆ จากโรงเรียนต่างๆ มาร่วมงานด้วย แม้พวกเขาจะถูกเชิญ (ครูบังคับ) หรือมาด้วยเหตุผลอันใด แต่นั่นก็ไม่สำคัญเท่ากับว่ากิจกรรมนี้ได้ทำให้พวกเขาตระหนักถึงคุณค่า และภัยคุกคามที่เกิดขึ้นกับแม่น้ำของพวกเขาว่ามากแค่ไหน หลายครั้งที่ผมมักตั้งคำถามว่า การพายเรือจะทำให้แม่น้ำสะอาดขึ้นมาได้อย่างไรจนอยากจะตอบแบบประชดว่า “การพายเป็นการตีอากาศลงน้ำ หากทุกคนมาร่วมกันพายเรือ ก็จะทำให้มีออกซิเจนในน้ำมากขึ้น!”

แม้มันจะจริงบางส่วน แต่แท้จริงแล้วสิ่งที่พวกเรากำลังทำอยู่คืออะไร?

ขอยกตัวอย่างนี้แทนคำอธิบาย

‘กลางดึกคืนหนึ่งในขณะที่ทุกคนกำลังหลับใหล จู่ๆ สัญญาณเตือนภัยก็ร้องดังขึ้น ทุกคนตื่น ผู้คนบางส่วนวิ่งออกจากอาคาร บางส่วนโทรเรียกตำรวจดับเพลิง และบางส่วนช่วยกันดับเพลิง ไฟมอดลง หลังจากนั้นไม่นานความเสียหายเกิดขึ้นน้อยกว่าที่ทุกคนคาด และที่สำคัญไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ’

คุณคิดว่าอะไรคือปัจจัยสำคัญที่ทำให้ทุกคนปลอดภัย?

เช่นเดียวกัน สิ่งที่พวกเราทำ คือ การทำให้ทุกคนตื่นขึ้นมาจากภวังค์ การพายเรือไม่ได้ทำให้น้ำสะอาด หรือการร้องของสัญญาณเตือนภัยก็ไม่ได้ทำให้ไฟดับได้ด้วยตัวมันเอง ทว่าทั้งสองอย่างได้ทำให้ทุกคนได้ตระหนักถึงภัยร้ายที่กำลังเกิดขึ้นกับพวกเขา และสิ่งนี้เองที่ทำให้คนจำนวนหนึ่งลุกขึ้นมาต่อสู้เพื่อปกป้องตัวเขาเอง คนที่เขารัก และชุมชนของเขา

จบจากรายการดาราจำเป็น ขบวนเรือก็เริ่มเคลื่อนออกจากลานพิธี ซึ่งนำโดยนายกองค์กรบริหารส่วนจังหวัด เรือของเรามี 2 ลำ ลำแรกมีกวางกับโยย่น ซึ่งเป็นหัวหน้าทีมเรือของกรีนพีซชาวอินโดนีเซีย และยังเป็นคนสอนเทคนิคการพายให้กับพวกเราด้วย ส่วนอีกลำมีเดียวกับผมเป็นจับกัง เอ้ยฝีพาย ซึ่งทั้ง 4 คน ได้รับการคัดสรรมาแล้ว จะไม่พายเรือวนเป็นวงกลมให้ขายขี้หน้าในงานอย่างแน่นอน

กระบวนเรือเป็นไปอย่างอลังการภายใต้การกำกับของพี่วินัย ที่มักพูดบ่อย ๆ ว่า “เวลาที่กล้องอยู่ในมือแม้ว่าจะเป็นนายกคุณก็สั่งได้” แต่ผมไม่ได้ถามพี่วินัยว่าที่นายกอบจ. ตกเรือนั้นเป็นไปตามคำขอหรือไม่
พายไปไม่นานนักขบวนเรือที่มาส่งก็แยกจากไป เหลือเพียงเรือของพวกเราเพียงสองลำ วันนี้แดดจัดมากถึงมากที่สุด ผมนึกถึงตอนเช้าขณะที่พวกเรากำลังทาครีมกันแดด

“อ้าว กลัวจะดำไปกว่านี้หรือพ่อหนุ่ม” กัปตันหยอดแต่เช้า

“โอ้ย ดำไม่กลัวหรอกครับ...กลัวแต่มะเร็ง” ผมสวนกลับแบบไม่ต้องคิด

“กลัวทำไมหนุ่ม? มันแค่เล็งเฉยๆ...” กัปตันไม่เลิกปล่อยมุขรุ่นพิพิธภัณฑ์

แม้มุขจะดึกไปสักนิด แต่จะมีสักกี่ประเทศที่ผู้คนเป็นมิตรมากเท่านี้

ช่วงบ่ายผมยังคงพายคู่กับเดียวแต่สลับตำแหน่งกันโดยเดียวมาเป็นนายท้ายแทน ส่วนอีกลำมีการเปลี่ยนมือพาย โดยฟานมาพายแทนกวางซึ่งไปทำหน้าที่บนเรือยาง ไม่รู้ว่าจะสงสารหรือสมน้ำหน้าดีที่โยย่นได้ลูกพายเมาเรือมาช่วย แต่ด้วยความเก๋าของหัวหน้าทีมเรืออินโด เขาก็รอดมาได้

สองฝั่งน้ำวันนี้ค่อนข้างเงียบเหงา ต่างจากอยุธยาที่เราซ้อมพายเรือเมื่อวันก่อน ซึ่งจะเห็นชาวบ้านออกมาตกปลาอยู่เกือบตลอดทาง เรือยางมาเก็บพวกเรากลับสี่โมงเย็นเนื่องจากฝนกำลังจะตก ผมรีบอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า เสื้อไม่ทันจะเหม็น พี่วินัย (ช่างภาพมือเทวดาของกรีนพีซ) ก็เรียกพวกเราลงน้ำอีกครั้งเพื่อถ่ายรูปเรือยางกับฟ้าหลังฝนที่มีรุ้งกินน้ำเป็นฉากหลัง โอว...มันช่างเป็นฉากแห่งนักรบสายรุ้งอย่างแท้จริง แต่วันนี้ฉันไม่ลงน้ำอีกแน่นอน!

เราจบวันด้วยอาหารเย็นจากฝีมือขั้นเทพของนุ่น (แต่มื้อนี้ข้าวนิ่มแฮะ) ต่อด้วยการสรุปกิจกรรมและปัญหา รวมถึงร่วมกันระดมความคิดเพื่อหาทางแก้ไข จากนั้นจึงแยกย้ายกันไปนอน ส่วนผมมาเขียนบันทึกการเดินทางฉบับนี้.....ง่วงมาก

- ขวัญ

ดูภาพสไลด์บรรยากาศของงาน

หรือ ดู 4 อย่างที่คุณทำได้บนอินเตอร์เน็ตตอนนี้เพื่อปกป้องน้ำ

แต่ก่อนอื่น อ่าน ข้อเท็จจริง 4 ข้อ ในหลายแง่มุม ของแม่น้ำเจ้าพระยา เพื่ออ่านเหตุผลที่ควรปกป้องแม่น้ำสายนี้

หรือ เรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับโครงการ ว่าเราทำโครงการนี้ทำไม

เอดีบี และ ภาวะโลกร้อน

ในเดือนนี้ ธนาคารเพื่อการพัฒนาแห่งเอเชีย (เอดีบี) เปิดเผยรายงานใหม่ 250 หน้า เรื่อง "การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและผลกระทบทางเศรษฐกิจในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้: การทบทวนระดับภูมิภาค" ที่มุ่งเน้นที่ผลกระทบต่อประเทศฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย เวียดนาม และ ไทย โดยเป็นรายงานฉบับใหญ่ที่สุดระดับภูมิภาคด้านภาวะโลกร้อน

รายงานสรุปว่าการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศเป็นภัยคุกคามเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยระดับน้ำทะเลกำลังส่งผลต่อเมืองใหญ่ตามชายฝั่ง และอาจทำให้ผลผลิตของพืชผลตกต่ำมหาศาล รวมถึงอาจส่งผลต่อการเข้าถึงแหล่งน้ำสะอาด ซึ่งจะจุดชนวนความขัดแย้ง หากภูมิภาคนี้ไม่ปรับตัว และลดการปล่อยก๊าซคาร์บอน

อย่างไรก็ตาม เอดีบีผลักดันการพัฒนาพลังงานสกปรก และวิธีแก้ปัญหาที่ผิดพลาดอย่างยิ่งในภาคพลังงาน โดยเฉพาะ "ถ่านหินสะอาด" และที่น่าประหลาดใจ คือ ในรายงานฉบับนี้ เอดีบีเสนอแนะให้พลังงานนิวเคลียร์เป็นหนึ่งในทางเลือกการบรรเทาภาวะโลกร้อน แม้ว่าเอดีบีจะกล่าวว่า รายงานฉบับนี้ โดยตัวของมันเองแล้ว ไม่ได้เป็นตัวแทนของมุมมองของเอดีบี แต่แท้จริงแล้วเอดีบียังคงดำเนินไปตามเส้นทางที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจเช่นเคย

ลองจินตนาการว่า ทุกวัน คือ วันคุ้มครองโลก

กรีนพีซอยู่ในชีวิตฉันมานานพอควร

ฉันเริ่มเป็นอาสาสมัครกรีนพีซหลังจากรู้จักกรีนพีซทางอินเตอร์เน็ตหลายปีมาแล้ว ด้วยความที่ชอบช่วยเหลือสิ่งแวดล้อม และสิ่งมีชีวิตทั้งหลายเป็นชีวิตจิตใจ พี่ท๊อปที่เคยเป็นพนักงานที่นี่ และไปเรียนต่อแล้ว ติดต่อมาทาง Care2.com เรียกไปปฐมนิเทศอาสาสมัคร จา่กนั้นฉันก็เป็นอาสาสมัครเรื่อยมา ทั้งช่วยงานที่บ้าน และออกไปปฏิบัติการสันติวิธี เช่นนี้ เช่นนี้ หรือ เช่นนี้ เป็นต้น

ดูวีดิโอใหม่ “แรงดลใจแห่งการปฏิบัติการสันติวิธี”

แรงจูงใจใดพาดิฉันมาร่วมแรงร่วมใจกับกรีนพีซ

สิ่งแวดล้อมของโลกถูกคุกคามมาเป็นเวลาแสนนานนานก่อนที่กระแสปกป้องสิ่งแวดล้อมจะขยายวงกว้างอย่างเช่นในปัจจุบัน โลกต้องเผชิญกับปัญหาสิ่งแวดล้อมในทุกๆ ด้าน เช่น น้ำเสีย ป่าถูกทำลาย ความหลากหลายทางชีวภาพถูกคุกคามด้วยสารเคมีเกษตรและพืชตัดต่อพันธุกรรม การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (ภาวะโลกร้อน) สัตว์และพืชสูญพันธุ์ ภาวะประชากรล้นเกินความสามารถของการแบกรับของโลก เป็นต้น นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษออกมาเตือนว่าอาจเกิด "การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ครั้งที่ 6" โดยจะทำให้สัตว์และพืชราว 50% สูญหายไปจากโลก

การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ของโลกเกิดขึ้นมาแล้ว 5 ครั้ง การที่ประชากรมนุษย์ซึ่งคาดว่าจะพุ่งสูงขึ้นถึง 9-10 พันล้านคน ณ สิ้นทศวรรษนี้ และการที่โลกอยู่ที่ครึ่งกลางของการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ที่ 6 โดยครั้งที่ 6 นี้ สาเหตุ คือ กิจกรรมนุษย์ จึงทำให้ในไม่กี่ปีข้างหน้าเป็นช่วงเวลาที่สำคัญยิ่งต่อการปกป้องความหลากหลายทางชีวภาพอันมีค่า สาเหตุของการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ที่ 6 ซึ่งก็คือ สายพันธุ์โฮโม ซาเปียน (มนุษย์) เปิดโลกทัศน์ของพวกเราว่า พวกเราจะเดินบนเส้นทางเดิมไปสู่การสูญพันธุ์ของสายพันธุ์ของเราเอง หรือจะเปลี่ยนเส้นทางเดิน โดยเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมที่นำไปสู่การปกป้องระบบนิเวศของโลก ซึ่งพวกเรายังคงเป็นส่วนหนึ่ง

กรีนพีซประสบความสำเร็จในงานรณรงค์มาหลายต่อหลายครั้ง นี่เป็นเหตุผลหนึ่งให้ฉันมีแรงบันดาลใจต่อสู้เพื่อสิ่งแวดล้อมกับกรีนพีซต่อไปในฐานะพนักงานประจำ อยากให้ทุกคนระลึกไว้เสมอว่า การลงมือทำในวันนี้อาจใช้เวลาหลายปีกว่าจะเห็นผลลัพธ์ แต่ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย ก็จะไม่มีอะไรดีขึ้น หลายคนมักคิดว่าการลงมือทำบางอย่างไม่มีประสิทธิภาพพอ ทั้งการเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตความเป็นอยู่เล็กๆ น้อยๆ ไปจนถึงการรณรงค์ที่ประกอบด้วยผู้คนจำนวนมากร่วมมือกัน แต่ขอให้มั่นใจว่าการกระทำทุกอย่างมีผล เหมือนน้ำแต่ละหยดที่ประกอบเป็นมหาสมุทร มันอาจจะไม่เปลี่ยนแปลงสภาพของโลกในภาพรวมในฉับพลัน แต่มันมีผลต่อสิ่งมีชีวิตและสิ่งแวดล้อมโดยรอบ แม้เล็กน้อย และเมื่อเราไม่ย่อท้อในการทำสิ่งที่ดี โลกก็จะดีขึ้นในวงกว้างขึ้นแน่นอน

สิ่งง่ายๆ ที่คุณทำได้ตอนนี้

ดูวีดิโอใหม่ของกรีนพีซที่ชื่อ "แรงดลใจแห่งการปฏิบัติการสันติวิธี" จากนั้นดูว่าคุณทำอะไรได้เพื่อปกป้องโลกใบเดียวของเรา

..แม่เมาะ..

5 ธันวาคม 2551

แม่เมาะเพาะรัก......ให้ก่อเกิด
กิจกรรมให้กำเนิดมิตรภาพ
อีกก้าวหนึ่งของนักฝันตัวน้อยๆ
ดำเนินไปตามจุดมุ่งหมายและบรรลุเป้าหมาย
แผงโซลาเซลล์ติดตั้งเรียบร้อยแล้ว
สามฝายแม้วจะคืนน้ำสู่วิถีชีวิต
นี่ไม่ใช่แค่การเข้าค่ายทำกิจกรรมเพื่อกู้วิกฤตโลกร้อน
แต่นี่เป็นการเริ่มต้นการสร้างและปกป้องอนาคตของเรา
"พอได้แล้วกับการจ่ายเงินเพื่อเผาโลก"

พรุ่งนี้เช้า เราจะออกค่ายกันแล้ว เพื่อนๆพี่ๆที่รัก
ฉันเชื่อเหลือเกินว่าการจากลาในวันพรุ่งนี้
จะเป็นการเริ่มต้นของความทรงจำที่ดี
สองคืนสามวันที่แม่เมาะ เราได้ช่วยกันเพาะค้นรัก
มันจะต้องเติบโต...เพื่อร่มเงาให้เราได้พิงหลังพัก
และเพื่อโลกของเรา


ด้วยรัก(เหลือเกิน)
ฟืนฝัน...

Global Day of Climate Action วันที่ 1

บรรดาเราเหล่า Solar Generation จากหลายมหาวิทยาลัยเดินทางมาจากกรุงเทพฯ เมื่อเวลาสองทุ่มครึ่ง ของวันที่ 3 ธันวาคม 2551

เช้าวันที่ 4 ธันวา เราเดินทางถึงตัวเมืองลำปางอย่างปลอดภัย รถตู้พาเรามุ่งหน้าเข้าสู่ศูนย์เครือข่ายสิทธิผู้ป่วยแม่เมาะ

วันที่ 4-6 ธันวาคม 2551 เรามีภารกิจนอกห้องเรียนร่วมกัน ณ ที่แห่งนี้ นั่นคือ ภารกิจกู้วิกฤตโลกร้อน ภารกิจในการเรียนรู้ที่จะมีชีวิตอยู่อย่างมีคุณค่าเพื่อปกป้องอนาคตของพวกเราทุกคน

วันนี้เราได้เรียนรู้การต่อสู้ทางด้านสิทธิของชาวบ้านที่ได้รับผลกระทบจากถ่านหินในเหมืองแม่เมาะ จากลุงนะ ประธานเครือข่ายสิทธิผู้ป่วยแม่เมาะ

หลังจากนั้น พี่น้ำ จากกรีนพีซได้พูดคุยถึงวิกฤตพลังงานให้น้องๆ ฟัง พร้อมทั้งแลกเปลี่ยนความคิดเห็น ตอบคำถาม ข้อสงสัยเกี่ยวกับวิกฤตพลังงานในบ้านเรา

ลุงนฤดล ประธานเครือข่ายฯแลกเปลี่ยนประสบการณ์การต่อสู้ให้พวกเรา

ช่วงบ่าย เราแบ่งกิจกรรมเป็น 2 กลุ่มใหญ่ๆ กลุ่มหนึ่งศึกษาเรื่องพลังงานหมุนเวียนพร้อมเรียนรู้ภาคปฏิบัติในการติดตั้งระบบไฟฟ้าจากเซลล์สุริยะ อีกกลุ่มหนึ่งเรียนรู้การทำฝายแม้ว พร้อมลงมือปฏิบัติ ขุดดิน ถางหญ้าปรับพื้นที่ ขนอิฐบล็อกเพื่อเพื่อจะก่อฝาย

อาการของกลุ่มฝาย (ซึ่งเราอยู่ในนั้นด้วย) เหนื่อยหอบกับการขนอิฐบล็อกแสนหนัก
เหนื่อย...แต่เราเหนื่อยแบบอิ่มรอยยิ้ม เช่นเดียวกับเพื่อนๆ อีกกลุ่มหนึ่งที่เหนื่อยแบบมีรอยยิ้มเหมือนกัน
ใน "ภารกิจการปกป้องอนาคตของเรา"
ยุติภาวะโลกร้อน เริ่มต้นยุคพลังงานหมุนเวียน

ตะวันตกดินแล้ว อีกเดี๋ยวฟ้าจะมืด
คืนนี้เราจะนอนด้วยกันที่แม่เมาะ แล้วเราก็จะฝันร่วมกัน
"ฝันและหวังที่จะเห็นอนาคตยุคพลังงานสะอาดของเราให้เป็นจริงในเร็ววัน"

ทีมเตรียมฐานสำหรับติดตั้งโซลาเซลล์

ทำฝายเพื่อเก็บน้ำ

วันรณรงค์ทั่วโลกเพื่อต่อสู้ภาวะโลกร้อน

ในวันเสาร์ที่ 6 ธันวาคม 2551 กรีนพีซในหลายประเทศจะรณรงค์เรียกร้องให้ผู้นำโลกลงมือทำอย่างเร่งด่วนเพื่อแก้ปัญหาการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (ภาวะโลกร้อน)
ดูที่นี่ว่าทั่วโลกทำอะไร

คลิกที่รูปด้านล่างเพื่อดูว่าประเทศไทยทำอะไร (เราขอเรียนเชิญทุกท่านให้เข้าร่วม) และโปรดติดตามเรื่องราวและรูปถ่ายการเดินทางในศูนย์เรียนรู้เครือข่ายสิทธิ ผู้ป่วยแม่เมาะัได้ที่บล็อกนี้ (จะเขียนขึ้นในวันที่ 4-6 ธันวาคม 2551)



ศูนย์เรียนรู้เครือข่ายสิทธิผู้ป่วยแม่เมาะได้รับการเยี่ยมชมโดยประชาชนมาแล้วหลายคน โดยเฉพาะกลุ่มคนในชุมชนต่างๆ ที่ต่อต้านถ่านหินในพื้นที่อื่นๆ รวมถึงบุคคลสำคัญที่สามารถมีผลต่อการกำหนดนโยบาย กลุ่มเยาวชนยุคพลังงานสะอาดกรีนพีซ (Solar Generation) กำลังมุ่งหน้าไปติดตั้งแผงเซลล์แสงอาทิตย์ในศูนย์แห่งนี้ นอกเหนือไปจากแปลงเกษตรอินทรีย์ ป่าปลูก และ โครงการเชื้อเพลิงชีวภาพ ที่พวกเขามีแผนจะสร้างขึ้นในอนาคตอันใกล้

ชาวชุมชนแม่เมาะได้รับการโยกย้ายที่อยู่ไปยังพื้นที่ใหม่ ที่ที่พวกเขาจะสร้างศูนย์การเรียนรู้ และหมู่บ้านสีเขียว ชาวหมู่บ้านแม่เมาะต่อสู้ดิ้นรนมายาวนาน เพื่อต่อต้านโรงไฟฟ้าแม่เมาะ ซึ่งเป็นโรงไฟฟ้าถ่านหินที่ก่อมลพิษมากที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และพวกเขาได้รับชัยชนะเป็นพื้นที่อยู่อาศัยใหม่ที่ปราศจากมลพิษในที่สุด

คลิกที่รูปด้านบนเพื่อดูว่ากรีนพีซ ประเทศไทย ไปทำอะไรที่นั่นในวันรณรงค์ทั่วโลกเพื่อต่อสู้ภาวะโลกร้อน (เราขอเรียนเชิญทุกท่านให้เข้าร่วม) และโปรดติดตามเรื่องราวและรูปถ่ายการเดินทางในศูนย์เรียนรู้เครือข่ายสิทธิ ผู้ป่วยแม่เมาะัได้ที่บล็อกนี้ (จะเขียนขึ้นในวันที่ 4-6 ธันวาคม 2551)